V Niedziela Wielkanocna – komentarz do czytań

Dz 9,26-31 – Gorliwość nawróconego Szawła
1 J 3,18-24 – Miłujmy czynem i prawdą
J 15,1-8 – Kto trwa w Chrystusie, przynosi owoc obfity

            Sytuacja nawróconego Szawła była wyjątkowo trudna. Z polecenia Chrystusa ma iść do chrześcijan, których wcześniej gorliwie prześladował. Co więcej, św. Paweł sam chciał wejść we wspólnotę wierzących, bo wiedział, że bez jedności nie ma głoszenia Chrystusa. Co  więc  stanowi  zasadę  więzi  we  wspólnocie  Kościoła?   Odpowiedź  daje  przypowieść o  winnym  krzewie  z dzisiejszej Ewangelii. Źródłem jedności jest tylko Chrystus. Św. Jan w   swoim   Liście   odwraca   nieco   sytuację   i   stwierdza,   że  pozostawanie  w  łączności z Kościołem, jest znakiem tego, czy ktoś ma właściwy obraz Boga, czy też żyje jakąś iluzją.

            Prośmy dziś Chrystusa – żywe Słowo – aby uzdolniło nas kochać braci, takich, jacy są i w ten sposób trwać we wspólnocie wierzących.

IV Niedziela Wielkanocna – Dobrego Pasterza
– komentarz do czytań

Dz 4,8-12 – Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym
1 J 3,1-2 – Jesteśmy dziećmi Bożymi
J 10,11-18 – Jezus jest dobrym pasterzem

            Ewangelista Jan, mówiąc o Jezusie, odnosi się do obrazu znanego ludziom mu współczesnym i wywodzących się z ówczesnej kultury pasterskiej. Przywołuje postać pasterza, który z wielką troskliwością pilnuje swojego stada, będąc gotowym oddać za nie swoje życie. Niebezpieczeństwo grozi tym owcom, jak zauważy to również św. Jan w swoim Liście, które wolą nie słuchać pasterza. Inny obraz podsunięty przez Pismo Święte to kamień  węgielny, czyli kamień, na którym opiera się cała budowla, który został odrzucony i uznany  za  niezdatny.  Tę  przypowieść,  która  także odnosi się do Chrystusa, ukaże nam z kolei św. Piotr w swojej katechezie.

            Przyjmijmy z radością słowo Boże, aby nie zaliczyć się do złych owiec.

III Niedziela Wielkanocna – komentarz do czytań

Dz 3,13-15.17-19 – Bóg naszych ojców wskrzesił Jezusa
1J 2,1-5a – Chrystus jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy
Łk 24,35-48 – Musiały się wypełnić zapowiedzi Pisma

            Chrześcijanin to człowiek, który podejmuje ciągle wysiłek nawracania. Nawrócić się oznacza uwierzyć bardziej w Jezusa i nieustannie kierować się ku Niemu z prośbą o odpuszczenie grzechów. Zwracają na tę kwestię uwagę św. Piotr w czytanym dziś fragmencie Dziejów Apostolskich oraz św. Jan Apostoł w swoim Liście, a także św. Łukasz, opisując zjawienie się Zmartwychwstałego w Wieczerniku. Chrystus, dzięki swojej śmierci i zmartwychwstaniu, może wybaczać nam grzechy i wstawiać się u Boga Ojca. Grzech niewiary rodzi w człowieku lęk, natomiast przyjęcie Chrystusa otwiera drogę do przebaczenia, a w konsekwencji do pokoju serca.

            Słuchając z uwagą, pozwólmy dotknąć się i przemienić dziś słowu Bożemu.

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego – komentarz do czytań

Iz 7,10-14 – Panna pocznie i porodzi Syna
Hbr 10,4-10 – Chrystus przychodzi pełnić wolę Ojca
Łk 1,26-38 – Maryja pocznie i porodzi Syna

            Dzisiejsza liturgia słowa pełna jest, w ludzkim rozumieniu, paradoksów. Najpierw widzimy, że to Bóg jako pierwszy wychodzi na poszukiwanie człowieka. Przykładem tego jest scena opisana przez proroka Izajasza, dotycząca króla Achaza, który odwraca się od Boga. Dalej autor Listu do Hebrajczyków ukazuje sytuację zupełnie niezrozumiałą przez człowieka. Oto bowiem przez posłuszeństwo Jezusa Ojcu dokonuje się uświęcenie całej ludzkości. I wreszcie w scenie zwiastowania, opisanej przez św. Łukasza, ludzki sposób myślenia staje się daremnym trudem. Aby zatem móc przyjąć dzisiejsze słowo Boże, potrzeba nam głębokiej wiary.

            Nie tyle chciejmy więc zrozumieć Boże plany, co stańmy wobec nich w postawie pokory i adoracji.

Niedziela Miłosierdzia Bożego – komentarz do czytań

Dz 4,32-35 – Jeden duch i jedno serce wspólnoty chrześcijańskiej
1 J 5,1-6 – Naszą siłą jest nasza wiara
J 20,19-31 – Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli

            Myślą przewodnią liturgii słowa, która przedstawiona jest w trzech obrazach, jest wiara. Najpierw w Dziejach Apostolskich opisane jest życie pierwszej społeczności chrześcijańskiej w Jerozolimie. Braterskie i wspólnotowe relacje między jej członkami są wyrazem wiary w zmartwychwstanie. Natomiast wskazówki św. Jana Apostoła, pisane do wspólnoty w Małej Azji, mówią o sile wiary, która jest zwycięska ponad wszystko. Wiara bowiem bazuje na Chrystusie, który przyszedł i jest wciąż obecny pośród swego ludu. Dlatego musimy ciągle stawać w szeregu ze św. Tomaszem, który potrzebował namacalnych dowodów, aby uwierzyć, i prosić o dar głębokiej wiary i miłości. Bo kto kocha, wszystko rozumie.

            Przyjmijmy zatem dzisiejsze słowo z wielką miłością.

Poniedziałek w oktawie Wielkanocy – komentarz do czytań

Dz 2,14.22-33 – Piotr głosi zmartwychwstanie Chrystusa
Mt 28,8-15 – Chrystus zmartwychwstały ukazuje się niewiastom

            Spotkanie z Chrystusem zmartwychwstałym rodzi w sercu zawsze głęboki pokój. Jednakże najpierw musi być ze strony człowieka wysiłek poszukiwania Chrystusa, podobny do tego, jaki podjęły niewiasty, o których usłyszymy w dzisiejszym fragmencie Ewangelii. Słuchając zaś lekcji z Dziejów Apostolskich, widzimy, że do zdobycia pokoju serca potrzebne jest przyjęcie kerygmatu, czyli fundamentalnej prawdy wiary, i nawrócenie. Ten fakt od początku istnienia chrześcijaństwa dla przeciwników krzyża był prawdą bardzo niewygodną i trudną. Stąd też próbowano ją sfałszować, a nawet ośmieszyć.

            Jednak prawdziwe przyjęcie słowa Bożego uzdalnia do odważnego stawania po stronie prawdy.