II Niedziela Wielkiego Postu – komentarz do czytań

Rdz 22,1-2.9-13.15-18 – Ofiara Abrahama
Rz 8,31b-34 – Bóg nie oszczędził dla nas własnego Syna
Mk 9,2-10 – Przemienienie Pańskie

        Liturgia słowa drugiej niedzieli Wielkiego Postu jest swoistego rodzaju przewodnikiem topograficznym po górach biblijnych. Księga Rodzaju wskazuje na wzgórze w krainie Moria, utożsamiane w tradycji żydowskiej z górą świątynną w Jerozolimie. List do Rzymian nie wymienia wprost żadnej góry, ale słuchając go, wiemy, że w tle jawi się góra Kalwaria, na której Bóg wydał „własnego Syna”. I wreszcie Ewangelia prowadzi nas dziś na górę Przemienienia, czyli górę Tabor. Góra w Piśmie Świętym jest miejscem objawień Boga, kultu i składania ofiar. Symbolizuje także moc Boga i Jego potęgę.  Wyraża  też  trud i wysiłek człowieka w drodze ku Bogu.

    Dajmy poprowadzić się dziś słowu na góry naszego życia, aby doświadczyć Bożej obecności.

I Niedziela Wielkiego Postu – komentarz do czytań

Rdz 9,8-15 – Przymierze Boga z Noem po potopie
1 P 3,18-22 – Woda chrztu nas ocala
Mk 1,12-15 – Jezus był kuszony przez szatana, aniołowie zaś Mu usługiwali

            Liturgia słowa dzisiejszej niedzieli odsyła nas do symboliki i znaczenia wody w życiu ludzkim, i to zarówno w wymiarze cielesnym, jak i duchowym. Księga Rodzaju ukazuje nam ludzkość po potopie, czyli po pewnej skrajnej sytuacji, gdy człowiek cierpi z powodu nadmiaru wody, natomiast Ewangelia opisuje pobyt Jezusa na pustyni, będącej miejscem, gdzie wody nie ma. I nadmiar wody, i jej brak wprowadzają człowieka w stan kryzysu, który może doprowadzić nawet do śmierci. Wybawienie znajdziemy w Liście św. Piotra, który jednoznacznie wskazuje, że tylko woda chrztu świętego nie zabija, a daje życie.

            Pozwólmy więc oczyścić się słowu Boga, abyśmy mieli prawdziwe życie.

Środa Popielcowa – komentarz do czytań

Jl 2,12-18 – Rozdzierajcie wasze serca, a nie szaty
2 Kor 5,20–6,2 – Pojednajcie się z Bogiem, oto teraz czas upragniony
Mt 6,1-6.16-18 – Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie

       Większość starożytnych narodów, jako znak smutku, skruchy i pokuty, praktykowała obrzęd posypania głów popiołem i rozdzierania szat. Jednak dzisiejsza liturgia słowa zwraca nam uwagę na inny wymiar. Już prorok Joel powie w VIII wieku przed Chrystusem, że istotą pokuty nie tyle są zewnętrzne znaki, co głęboka przemiana serca. Co  więcej,  Ewangelista  Mateusz  dopowie, że pokuta ma być czyniona bez rozgłosu i nie może być motywowana pragnieniem pochwały ludzkiej. Akty pokutne trzeba podejmować jedynie ze względu na Boga i ze względu na świadomość naszej grzeszności.

     Powtarzając dziś słowa św. Pawła – „w imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem” – zachęcajmy się do podjęcia prawdziwej pokuty.

VI Niedziela Zwykła – komentarz do czytań

Kpł 13,1-2.45-46 – Odosobnienie trędowatego
1 Kor 10,31–11,1 – Paweł naśladowcą Chrystusa
Mk 1,40-45 – Uzdrowienie trędowatego

            Przepisy z Księgi Kapłańskiej, które usłyszymy dziś w pierwszym czytaniu, mówią o trądzie. Izraelita uważał, że każde cierpienie i choroba jest wynikiem złego życia i oddalenia się od Boga. Stąd potrzebna była pokuta, która w przypadku trądu polegała na izolacji od społeczeństwa. Dla Jezusa tym trądem nie były jedynie zewnętrzne objawy, ale grzech. W dzisiejszej Ewangelii usłyszymy, że Chrystus, uzdrawiając chorego, odsyła go do rzeczywistości duchowej.

            I wsłuchując się w liturgię słowa, zwłaszcza w List św. Pawła do Koryntian, który tylko pozornie odbiega od treści pozostałych czytań, zauważmy zachętę Apostoła, aby życie odczytywać w kontekście wiary i czynić wszystko jedynie na chwałę Boga.

V Niedziela Zwykła – komentarz do czytań

Hi 7,1-4.6-7 – Marność życia ludzkiego
1 Kor 9,16-19.22-23 – Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii
Mk 1,29-39 – Jezus uzdrawia i wypędza złe duchy

            Dzisiejsza liturgia słowa w głównej mierze dotyka problemu cierpienia. Hiob, o którym usłyszymy w pierwszym czytaniu, wpada w swoistego rodzaju pesymizm. Życie ludzkie dostrzega jedynie w kategoriach bólu i cierpienia. Jednak na ten ponury i ciemny obraz pada światło pocieszenia z Ewangelii. Odpowiedzią na ludzkie problemy jest Jezus Chrystus, który przyszedł, aby uzdrawiać i w ten sposób zainicjować królestwo niebieskie już tu na ziemi. Stąd też odpowiedzią chrześcijanina ma być postawa, o której pisze św. Paweł  w  Liście  do  Koryntian.  Trzeba  wychodzić  do  świata,  aby  głosić  dobrą  nowinę o zbawieniu.

            Wsłuchując się dziś z uwagą w słowo Boże, prośmy Pana, aby pozwolił nam być radosnymi Jego świadkami.

IV Niedziela Zwykła – komentarz do czytań

Pwt 18,15-20 – Bóg obiecuje zesłać proroka
1 Kor 7,32-35 – Małżeństwo i celibat
Mk 1,21-28 – Jezus naucza jako mający władzę

            W pierwszym czytaniu Mojżesz, wydając ostatnie polecenia Narodowi Wybranemu, wskazuje, że Bóg ześle proroka wyjątkowego, który głosić będzie słowo Jahwe. Proroctwo to spełniło się faktycznie w osobie Jezusa Chrystusa, którego nauczanie od początku uderzało oryginalnością oraz niepojętą mocą, jak choćby nawet w dzisiejszej Ewangelii, która opisuje sytuację w Kafarnaum. Jezus jawi się jako nowy Mojżesz. Natomiast dzisiejszy tekst św. Pawła mówi o wskazówce, jaką daje Apostoł chrześcijanom, aby ci nie popadli na nowo w niewolę grzechu, z której Chrystus, nowy Mojżesz, wyprowadził ludzi.

            Niech zatem dzisiejsze słowo Boże uzdolni nas do słuchania Boga i przylgnięcia do Niego całym sobą.