Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata – komentarz do czytań

Ez 34,11-12.15-17 – Chrystus zna swoje owce
1 Kor 15,20-26.28 – Królestwo Boże
Mt 25,31-46 – Chrystus będzie sądził z uczynków miłości

Liturgia słowa z dzisiejszej uroczystości próbuje przekazać bogactwo kryjące się pod określeniem „królestwo Chrystusowe”. Dzięki Księdze proroka Ezechiela, jak i Ewangelii według św. Mateusza dociera do nas krzepiąca prawda, że Bóg jest Dobrym Pasterzem. Nawet jeżeli tekst czytań mówi o sądzie, to trzeba pamiętać, że Bóg patrzy na człowieka zawsze w perspektywie wieczności i pragnie tej wieczności dla swoich dzieci. Gdy zaś na końcu czasów będzie sąd, to będzie on polegał na ocenie uczynków miłości. Jednakże trzeba również wierzyć, że niejako w obronie każdego z nas stanie sam Chrystus, jeżeli tylko przyjmiemy Jego królewskie słowo i uznamy Go królem naszego życia.

XXXIII Niedziela Zwykła – komentarz do czytań

Prz 31,10-13.19-20.30-31 – Poemat o dzielnej niewieście
1 Tes 5,1-6 – Dzień Pański nadejdzie niespodziewanie
Mt 25,14-30 – Przypowieść o talentach

Księga Przysłów powstała pięć wieków przed Chrystusem i jest zbiorem różnych sentencji życiowych. Dziś usłyszymy poemat ukazujący ideał niewiasty. Wśród wielu cnót, które ma dzielna kobieta, warto zwrócić na jedną, na tę, którą autor postawił na samym szczycie. Jest to bojaźń Boża, rozumiana nie jako lęk, ale jako pietyzm względem Boga. Cnota ta nie tylko jest zwieńczeniem wszystkich innych, ale jest ich źródłem i należy ją odczytywać w kategoriach łaski, czy jak powie dzisiejsza Ewangelia, w kategoriach talentu. Trzeba o ten dar prosić, a później z gorliwością go pielęgnować.

Wsłuchajmy się więc wszyscy, nie tylko niewiasty, bo wszystkich obdarowuje Bóg, z pietyzmem w dzisiejsze czytania mszalne.

Niedziela – Święto Rocz. Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej komentarz do czytań

Ez 47,1-2.8-9.12 – Woda wypływająca ze świątyni niesie życie
1 Kor 3,9b-11.16-17 – Jesteście Bożą budowlą
J 2,12-22 – Mówił o świątyni swego ciała

Proroctwo Ezechiela z dzisiejszego pierwszego czytania pojawiło się w szczególnych okolicznościach. Otóż prorok widzi wspaniałą świątynię, która w chwili wypowiadania słów jest doszczętnie zniszczona. Oznacza to, że Ezechiel nie tyle myśli o świątyni widzialnej, co raczej opisuje świątynię w wymiarze duchowym. Tym bardziej, że został użyty symbol wody, a ona w Biblii jest znakiem obecności nieba, z którego bierze początek każde życie. Do podobnego niezrozumienia doszło w świątyni w Jerozolimie, gdy Chrystus, wyrzucając handlujących w niej, miał na myśli nade wszystko porządek duchowy, a Żydzi zasklepili się w doczesności.

Czy potrafię w słyszalnym słowie, dostrzec to, co nie jest uchwytne?

Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych – Dzień Zaduszny komentarz do czytań

1. Msza
Hi 19,1.23-27a – Nadzieja Hioba
1 Kor 15,20-24a.25-28 – W Chrystusie wszyscy będą ożywieni
Łk 23,44-46.50.52-53; 24,1-6a – Śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa

Pierwsze czytanie opowiada dziś historię Hioba, doświadczającego samotności i niezrozumienia w swoim cierpieniu. Tym, w którym Hiob może złożyć całą swoją ufność, jest jedynie Bóg. To Bóg może nie tylko go uzdrowić, ale przede wszystkim daje życie wieczne. Przeżycie Hioba przywodzi na myśl tajemnicę i trwogę śmierci. W tym bowiem doświadczeniu każdy człowiek pozostaje zawsze sam. Jedynym, który może zrozumieć człowieka, jest znów tylko Bóg. Bo przecież, jak usłyszymy w dzisiejszej Ewangelii, Chrystus jako pierwszy spośród umarłych przeszedł bramę śmierci, a później zmartwychwstał. Stąd więc możemy mieć nadzieję, że będziemy żyć wiecznie.

2. Msza
Dn 12,1-3 – Zmartwychwstanie w czasach ostatecznych
Rz 6,3-7 – Nowe życie
J 11,32-45 – Wskrzeszenie Łazarza

Fragment z Księgi Daniela, który za chwilę usłyszymy, jest wspaniałą poetycką i tchnącą nadzieję konkluzją objawień o wojnach, o których była mowa w poprzednich dwóch rozdziałach. Mimo wielkich cierpień w czasach eschatologicznych ci, którzy „zapisani są w księdze”, czyli ci, którzy okażą się przyjaciółmi Boga, zostaną wybawieni. W tym fragmencie mamy najstarszą wzmiankę w Biblii mówiącą o wierze w życie wieczne, o którym św. Paweł z kolei powie, że będzie ono „nowym życiem”.

Przybliżmy się zatem z ufnością do słowa Bożego, biorąc przykład z Marii i Marty, które wyznawszy wiarę w zmartwychwstanie, stały się świadkami cudu wskrzeszenia Łazarza. Uwierzmy, że i my zmartwychwstaniemy.

3. Msza
Mdr 3,1-6.9 – Bóg przyjął wybranych jak całopalną ofiarę
2 Kor 4,14-5,1 – To, co widzialne, przemija, to, co niewidzialne, trwa wiecznie
J 14,1-6 – W domu Ojca jest mieszkań wiele

Autor Księgi Mądrości oznajmia, że nagrodą dla sprawiedliwie żyjących na tym świecie jest nieśmiertelność. Dzieje się tak nawet jeżeli oczom innych ludzi wydaje się, że zginęli bezpowrotnie. Cierpienia, które doświadczają sprawiedliwi na tym świecie, nie są żadną karą, a jedynie sprawdzianem wierności, dzięki któremu Bóg rozpoznaje, czy są godni nieba. Stąd ci, którzy przeszli pomyślnie czas próby, będą się radować królestwem. Dla wierzących pewność wiary w życie wieczne potwierdził sam Jezus, którego słowa usłyszymy za chwilę w Ewangelii: „w domu Ojca jest mieszkań wiele”.

Po której stronie dzisiaj staję – po stronie sprawiedliwych, mających nadzieję, czy po stronie bezbożnych?

XXX Niedziela Zwykła – komentarz do czytań

Wj 22,20-26 – Bóg słyszy skargę pokrzywdzonych
1 Tes 1,5c-10 – Służyć Bogu żywemu i oczekiwać Jego Syna
Mt 22,34-40 – Największe przykazanie

Komentarzem do dzisiejszych czytań, których pragniemy wysłuchać z uwagą, może być zdanie wyjęte z innego miejsca Biblii, a konkretnie z pierwszego Listu św. Jana. Apostoł stwierdza: „Jeżeli nie miłujesz brata, którego widzisz, jakże możesz miłować Boga, którego nie widzisz?”. Księga Wyjścia, której fragment dziś usłyszymy, przedstawi pewną kategorię ludzi, która jest pod szczególną troską Boga. Są to tzw. anawim Jahwe – ubodzy Pana, czyli ci odrzuceni przez świat, ale pokładający ufność w Bogu. Stąd więc wobec nich w sposób szczególny należy wypełnić przykazanie miłości, które zostało dane przez samego Chrystusa. Bo jak doprecyzuje to św. Paweł, tam gdzie jest cierpienie, tam jest szczególna obecność Boga.

XXIX Niedziela Zwykła – komentarz do czytań

Iz 45,1.4-6 – Król Cyrus narzędziem Boga
1 Tes 1,1-5b – Paweł dziękuje Bogu za wiarę, nadzieję i miłość Tesaloniczan
Mt 22,15-21 – Oddajcie Cezarowi to, co należy Cezara, a Bogu to, co należy do Boga

Pogański król Cyrus, żyjący w VI wieku przed Chrystusem, został nazwany przez Boga pomazańcem. Tytuł „pomazaniec” odnosi się w Biblii do tych władców, którzy mieli do spełnienia specjalną misję. Cyrus zaś między innymi wydał dekret zezwalający Izraelitom powrócić do Jerozolimy i odbudować świątynię. Przykład pogańskiego króla opisany w Księdze proroka Izajasza, jak również słowa Chrystusa z dzisiejszej Ewangelii, pokazują, że każdy władca, nawet jeśli wydaje mu się, że może dowolnie dysponować życiem i dobytkiem poddanych, jest odpowiedzialny przed Bogiem. Jest tak dlatego, że to przecież Bóg jest Panem i Królem wszystkiego i to On rządzi światem w swojej opatrzności.

Niech zatem słowo Boże pomoże nam odczytywać naszą rzeczywistość w perspektywie wiary.