II Niedziela Zwykła – komentarz do czytań

1 Sm 3,3b-10,19 – Powołanie Samuela
1 Kor 6,13c-15a.17-20 – Wasze ciała są członkami Chrystusa
J 1,35-42 – Powołanie pierwszych uczniów

            Dzisiejsza liturgia słowa dotyka kwestii powołania w życiu osoby wierzącej. I tak pierwsze czytanie w sposób bardzo plastyczny opowiada o powołaniu Samuela, żyjącego w XI wieku przed Chrystusem, do szczególnej służby Bogu. Podobnie Ewangelia ukazuje nam powołanie przez Chrystusa pierwszych uczniów. Jednakże, aby nie traktować tych opisów tylko w kategoriach historycznych, musimy z uwagą wsłuchać się w List św. Pawła do Koryntian. Powie on nam, że te dwa odległe w czasie Boże wezwania odnoszą się faktycznie do życia każdego z nas. Każdy bowiem chrześcijanin jest powołany do świętości i do życia w łączności z samym Bogiem.

            Niech zatem to dzisiejsze słowo rozpali w nas pragnienie służby Bogu.

Niedziela Chrztu Pańskiego – komentarz do czytań

Iz 42,1-4.6-7 – Chrystus sługą, w którym Bóg ma upodobanie
Dz 10,34-38 – Jezus został namaszczony Duchem Świętym
Mk 1,6b-11 – Chrzest Jezusa

            Prorok Izajasz w pieśni przepełnionej czekaniem i tęsknotą ukazuje nam proroctwo, które z jednej strony miało pocieszyć uciemiężony naród, wracający z niewoli, a z drugiej strony było wskazaniem na Chrystusa, którego królestwo miało zapanować na świecie. I rzeczywiście to królestwo zaistniało, o czym zaświadcza z całą mocą św. Piotr w katechezie zapisanej w Dziejach Apostolskich, mówiąc, że Chrystus jest objawieniem Bożego pokoju i harmonii. Królestwo to ma swój początek w wydarzeniu, opisanym przez Ewangelistę Marka, nad wodami Jordanu, gdzie Chrystus utożsamił się z każdym grzesznikiem.

            Słuchając liturgii słowa, pomyślmy o początku wiary w naszym życiu, jakim był z kolei nasz chrzest.

II Niedziela po Narodzeniu Pańskim – komentarz do czytań

Syr 24,1-2.8-12 – Mądrość Boża mieszka w Jego ludzie
Ef 1,3-6.15-18 – Bóg przeznaczył nas na przybrane dzieci
J 1,1-18 – Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas

      Cała dzisiejsza liturgia słowa ukazuje nam Mądrość będącą przymiotem samego Boga. Mędrzec Syrach, żyjący w II wieku przed Chrystusem, wychwala Mądrość, która uczestniczy we wszystkich dziełach Boga i jest znakiem Bożego działania. Czytając z kolei początek hymnu liturgicznego z Listu św. Pawła do Efezjan, dostrzegamy, że Mądrość Starego Testamentu została nazwana Chrystusem. Jak tamta Mądrość była powierniczką tajemnic Bożych, tak Chrystus jest Prawzorem wszystkiego, co stworzone. Natomiast pieśń z Ewangelii według św. Jana, Mądrość nazywa Słowem, które było na początku i przez które wszystko istnieje i ma swój sens.

      Słuchając dzisiejszej liturgii słowa, która jest poezją, uwielbiajmy Boga za Jego miłość, objawiającą się w Synu.

Święto Świętej Rodziny Jezusa, Maryi i Józefa
– komentarz do czytań

Syr 3,2-6.12-14 – Kto jest posłuszny Bogu, czci swoich rodziców
Kol 3,12-21 – Chrześcijańskie zasady życia domowego
Łk 2,22-40 – Dziecię rosło, napełniając się mądrością

     Wartość życia rodzinnego jest faktem niezaprzeczalnym. Świadczy o tym dzisiejsze czytanie z Księgi Syracydesa, która została napisana w II wieku przed Chrystusem. Rodzina została dodatkowo uświęcona przez fakt narodzin w niej samego Syna Bożego. Stąd też św. Łukasz dopowie w dzisiejszej perykopie ewangelicznej, że naturalny jest związek rodziny z tym, co Boże, gdyż rodzina została ustanowiona przez samą Opatrzność. Warto dostosować się do zasad życia rodzinnego podanych przez św. Pawła w Liście do Kolosan. Wtedy będzie można powtórzyć, parafrazując słowa dzisiejszego Psalmu, że błogosławiona jest ta rodzina, która boi się Pana.

         Przyjmijmy zatem z wiarą słowo Boże, aby uświęcało nasze rodziny.

Święto św. Szczepana, pierwszego męczennika
– komentarz do czytań

Dz 6,8-10; 7,54-60 – Ukamienowanie św. Szczepana
Mt 10,17-22 – Duch Ojca waszego mówił przez was

       Przykład życia i męczeństwa św. Szczepana, diakona i pierwszego męczennika, dobitnie pokazuje, jak potężny jest Bóg. Daje On zdolność tym, którzy w Niego wierzą, do męstwa, którego nie potrafią zrozumieć ci, którzy zaprzedali swoją duszę złu i grzechowi. Dzisiejsze czytanie z Dziejów Apostolskich jest zapisem historycznych wydarzeń, które rozegrały się około 36 roku w Jerozolimie. Natomiast Ewangelista Mateusz odnosi się do zapowiedzi Chrystusa, która faktycznie zrealizowała się w męczeństwie św. Szczepana.

       Niech zatem słowo Boże, które za chwilę będzie proklamowane, uczyni i nas zdolnymi do  mężnego  trwania  przy  wierze,  nawet  wówczas,  gdyby  wymagano  od  nas heroizmu i ofiary.

 

Uroczystość Narodzenia Pańskiego – komentarz do czytań

Iz 52,7-10 – Cała ziemia zobaczy zbawienie Boże
Hbr 1,1-6 – Bóg przemówił do nas przez Syna
J 1,1-18 – Słowo stało się ciałem

        Prorok Izajasz zachęca dziś nas do radości i wesela, mimo że po ludzku patrząc, nie ma ku temu powodu, gdyż mury świętego miasta Jeruzalem, które oznaczają tutaj wewnętrzny stan człowieka grzesznego, są zniszczone. Jednakże powodem tejże radości – co z kolei podkreśli autor Listu do Hebrajczyków – winien stać się już sam fakt przyjścia Syna Bożego na ziemię. Jest On bowiem zapowiadanym od wieków Zbawicielem. Niestety, człowiek, mimo swej grzeszności i potrzeby wyzwolenia, wolał pozostać w ciemności grzechu, nie pozwalając na oświecenie przez rodzące się Światło.

     My jednak, którzy jesteśmy dziećmi Bożymi, idźmy za zachętą św. Jana Ewangelisty i otwórzmy drzwi naszych serc, aby Słowo wcielone dało nam moc.