XXI Niedziela Zwykła – komentarz do czytań

Iz 22,19-23 – Klucz domu Dawidowego
Rz 11,33-36 – Hymn na cześć mądrości Bożej
Mt 16,13-20 – Tobie dam klucze królestwa niebieskiego

Słowem, które niby nić przewija się przez dzisiejsze czytania, jest „klucz” – synonim władzy. Proroctwo Izajasza opowie, że niewierny zarządca Szebna zostanie zdjęty z urzędu, a władza będzie przekazana Eliakimowi. Te dwie postacie są symbolami – pierwsza ludzkiej pychy, a druga wierności. Przyrzeczenie dane Eliakimowi zrealizowało się w pełni dopiero
w osobie Jezusa. To Chrystus jest owym „kluczem”, który nadaje sens historii, pokonawszy bramy śmierci. Dzięki zaś zwycięstwu nad złem Chrystus ma też moc przekazać swoją władzę wiernym swoim sługom, aby nadal urzeczywistniali sprawy Królestwa Bożego.

Pozwólmy dziś słowu Bożemu otworzyć w nas to, co jest zamknięte przez grzech.

XX Niedziela Zwykła – komentarz do czytań

Iz 56,1.6-7 – Powszechność zbawienia
Rz 11,13-15.29-32 – Bóg poddał wszystkich nieposłuszeństwu, aby wszystkim okazać miłosierdzie
Mt 15,21-28 – Wiara niewiasty kananejskiej

Apostoł Paweł z pewnym uproszczeniem, zgodnie jednak z ówczesnym sposobem myślenia, dzielił ludzkość na dwie grupy – Żydów i pogan. W historii zbawienia okazało się, że Bóg w swoim miłosierdziu odkupił wszystkich ludzi i to bez względu na pochodzenie. Zapowiedział tę sytuację już prorok Izajasz. Usłyszymy o tym w pierwszym dzisiejszym czytaniu. Natomiast sam Chrystus, doceniając postawę Syrofenicjanki, pokazał, że nie można oceniać ludzi ze względu na ich narodowość. Jedynym właściwym kryterium oceny,
i to przysługującej tylko Bogu, jest wiara.

Oby dzisiejsze słowo Boże oczyściło nas z pragnienia osądzania innych, a wzmocniło wiarę, podobną do wiary kobiety kananejskiej, uważanej za pogankę.

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny – komentarz do czytań

Ap 11,19a;12,1.3-6a.10ab – Wielki znak ukazał się na niebie
1 Kor 15,20-26 – W Chrystusie wszyscy będą ożywieni
Łk 1,39-56 – Bóg wywyższa pokornych

Apokalipsa z języka greckiego – apokalypto – oznacza „odsłaniać” lub też „objawiać” i jest to specyficzny gatunek literacki, pełen różnych symboli i obrazów. Dzisiejsze pierwsze czytanie odsłania przed naszymi oczyma proroczą wizję końca czasów, gdy Niewiasta pokona smoka, którym jest Szatan. Tradycja ową Niewiastę utożsamia z Maryją. Jest tak dlatego, że Ona, będąc Matką Syna Bożego, w swojej pokorze i miłości potrafiła bez reszty zaufać Bogu w każdym wydarzeniu życia. Dowiemy się o tym z hymnu uwielbienia Boga, wyśpiewanego przez Maryję w domu Elżbiety w Ain Karim. Niech zatem Matka Słowa pomoże i nam z radością wychwalać wielkie dzieła Boga, szczególnie te dotyczące naszego odkupienia.

XIX Niedziela Zwykła – komentarz do czytań

1 Krl 19,9a.11-13 – Bóg objawia się Eliaszowi
Rz 9,1-5 – Izrael jest ludem Bożym
Mt 14,22-36 – Jezus chodzi po jeziorze

Pan Bóg, objawiając się człowiekowi, zawsze pokazuje, że jest potężniejszy od wszystkiego i że jest Panem wszystkiego. Tak było z Eliaszem, gdy przebywał na górze Horeb, która utożsamiana jest z górą Synaj, i podobnie było z Chrystusem, gdy chodził po wodzie jeziora Genezaret. Teofanie, czyli objawienia się potęgi Boga, zawsze w Biblii mają umocnić wiarę ludzi, przypomnieć im o bliskości i dobroci Boga, a także o opiece, jaką ich darzy. Prorok Eliasz z dzisiejszego pierwszego czytania, i Apostołowie, których losy przedstawia Ewangelia, doświadczyli zarówno potęgi Boga, jak i Jego miłosierdzia.

Przybliżmy się więc i my z ufnością do słowa Bożego, by doświadczyć, jak dobry jest Pan.

XVIII Niedziela Zwykła – komentarz do czytań

Iz 55,1-3a – Pokarm dla biednych
Rz 8,35.37-39 – Żadne stworzenie nie odłączy nas od miłości Boga
Mt 14,13-21 – Cudowne rozmnożenie chleba

Po raz kolejny w cyklu rocznym pojawia się dziś fragment proroctwa Izajasza. Oczywiście, że swoją wymową najpierw ukazuje najbliższą przyszłość Narodu Wybranego, który przebywał w niewoli babilońskiej. Jednakże ostateczny sens wizji Izajaszowej można zrozumieć dopiero w połączeniu z cudownym rozmnożeniem chleba przez Chrystusa, które przedstawi nam św. Mateusz. To Bóg jest tym, który może zaspokoić wszelkie pragnienie i każdą potrzebę człowieka. Trzeba jednak dążyć do takiego zjednoczenia z Bogiem, o którym powie z kolei św. Paweł, że nic ani nikt nie jest w stanie go zniszczyć.

Zaspakajajmy nasz głód, przybliżając się z wielkim pragnieniem i utęsknieniem do stołu słowa Bożego.

Uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła – komentarz do czytań

Dz 12,1-11 – Cudowne uwolnienie Piotra z więzienia
2 Tm 4,6-9.18 – Paweł przewiduje bliską śmierć i nagrodę
Mt 16,13-19 – Tobie dam klucze królestwa niebieskiego

Dzieje Apostolskie opisują historię pierwszych wspólnot chrześcijańskich. Wydarzenie, którego opis dziś usłyszymy, miało miejsce około 40 roku po Chrystusie, w kontekście prześladowania chrześcijan przez Heroda Agryppę. Oto na przykładzie św. Piotra spełnia się obietnica, którą dał wcześniej Jezus o odrzuceniu i prześladowaniu uczniów. Dlatego św. Piotr, a wraz z nim i inni uczniowie, muszą być pewni, że zrealizuje się również obietnica, którą wypowiedział Chrystus pod Cezareą Filipową, a która dotyczyła wiecznego trwania Kościoła. Wspólnota wierzących jest wspólnotą należącą do Chrystusa, dlatego nie może ją pokonać żadne zło.

Umocnijmy się tą prawdą, płynącą z dzisiejszej liturgii słowa.