Uroczystość Zesłania Ducha Świętego – komentarz do czytań

Dz 2,1-11 – Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym
1 Kor 12,3b-7.12-13 – Duch Święty źródłem jedności chrześcijan
J 20,19-23 – Jezus daje Ducha Świętego

            Św. Paweł w Liście do Koryntian stwierdza, że „nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: «Panem jest Jezus»”. W stwierdzeniu tym jawi się podstawowa prawda o roli Trzeciej Osoby Boskiej w życiu każdego człowieka. Duch Święty jest Dawcą wszelkich darów i Tchnieniem mądrości. Stąd też Chrystus już w dniu zmartwychwstania, o czym powie nam dzisiejsza Ewangelia, tchnie na Apostołów Ducha Świętego, aby mogli stać się bez lęku i obaw prawdziwymi świadkami Zmartwychwstałego. Natomiast opis zesłania Ducha Świętego w Dniu Pięćdziesiątnicy jest objawieniem tego, co dokonało się w poranek wielkanocny.

            Przyzywajmy zatem Ducha Świętego, aby oświecił nasze umysły, by przyjąć z odwagą słowo Boże.

Niedziela – Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego – komentarz do czytań

Dz 1,1-11 – Uniósł się w ich obecności w górę
Ef 1,17-23 – Bóg posadził Chrystusa po swojej prawicy
Mk 16,15-20 – Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga

            Zarówno Dzieje Apostolskie, jak i Ewangelia według św. Mateusza przedstawiają nam w sposób opisowy wniebowstąpienie Chrystusa. Ta fundamentalna prawda naszej wiary została udokumentowana na sposób historyczny. Znamy miejsce wydarzenia, świadków, jak również i czas. Nie można więc podawać w wątpliwość tego wydarzenia, które zamyka niejako ziemską działalność Jezusa. Natomiast św. Paweł w Liście do Efezjan daje nam teologiczną wykładnię tegoż faktu. Wynika z niej z kolei jasna prawda, że Ojciec posadził  Chrystusa  po  swojej  prawicy,  a  to  w  języku biblijnym oznacza prawdę, że Syn i Ojciec mają jedną naturę. Chrystus zatem jest Bogiem.

            Wsłuchajmy się w słowo Boże, abyśmy mogli stać się świadkami Chrystusa.

VI Niedziela Wielkanocna – komentarz do czytań

Dz 10,25-26.34-35.44-48 – Powołanie pogan do Kościoła
1 J 4,7-10 – Bóg jest miłością
J 15,9-17 – Przykazanie miłości

            Ciekawa jest dziś kolekcja czytań liturgii słowa. Otóż relacja w Dziejach Apostolskich z włączenia pogan do wspólnoty pierwszych chrześcijan, zestawiona jest z Listem i Ewangelią, które napisał św. Jan. I właśnie obydwa pisma Janowe jednoznacznie wskazują na obowiązek wypełniania przykazania miłości, gdyż tego domaga się sam Bóg, który jest miłością. W kontekście więc pierwszego czytania odpowiedź na pytanie, kogo mam kochać, jest prosta. Chrześcijanin to człowiek, który kocha wszystkich, bez względu na wyznawane poglądy, wiarę, czy też przynależność do jakiejś grupy społecznej.

            Wiedząc, że to wymaganie Ewangelii nie jest łatwe, prośmy dziś Jezusa – Słowo Ojca – objawiające się jako Miłość, aby uzdolniło nas do tej cnoty.

V Niedziela Wielkanocna – komentarz do czytań

Dz 9,26-31 – Gorliwość nawróconego Szawła
1 J 3,18-24 – Miłujmy czynem i prawdą
J 15,1-8 – Kto trwa w Chrystusie, przynosi owoc obfity

            Sytuacja nawróconego Szawła była wyjątkowo trudna. Z polecenia Chrystusa ma iść do chrześcijan, których wcześniej gorliwie prześladował. Co więcej, św. Paweł sam chciał wejść we wspólnotę wierzących, bo wiedział, że bez jedności nie ma głoszenia Chrystusa. Co  więc  stanowi  zasadę  więzi  we  wspólnocie  Kościoła?   Odpowiedź  daje  przypowieść o  winnym  krzewie  z dzisiejszej Ewangelii. Źródłem jedności jest tylko Chrystus. Św. Jan w   swoim   Liście   odwraca   nieco   sytuację   i   stwierdza,   że  pozostawanie  w  łączności z Kościołem, jest znakiem tego, czy ktoś ma właściwy obraz Boga, czy też żyje jakąś iluzją.

            Prośmy dziś Chrystusa – żywe Słowo – aby uzdolniło nas kochać braci, takich, jacy są i w ten sposób trwać we wspólnocie wierzących.

IV Niedziela Wielkanocna – Dobrego Pasterza
– komentarz do czytań

Dz 4,8-12 – Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym
1 J 3,1-2 – Jesteśmy dziećmi Bożymi
J 10,11-18 – Jezus jest dobrym pasterzem

            Ewangelista Jan, mówiąc o Jezusie, odnosi się do obrazu znanego ludziom mu współczesnym i wywodzących się z ówczesnej kultury pasterskiej. Przywołuje postać pasterza, który z wielką troskliwością pilnuje swojego stada, będąc gotowym oddać za nie swoje życie. Niebezpieczeństwo grozi tym owcom, jak zauważy to również św. Jan w swoim Liście, które wolą nie słuchać pasterza. Inny obraz podsunięty przez Pismo Święte to kamień  węgielny, czyli kamień, na którym opiera się cała budowla, który został odrzucony i uznany  za  niezdatny.  Tę  przypowieść,  która  także odnosi się do Chrystusa, ukaże nam z kolei św. Piotr w swojej katechezie.

            Przyjmijmy z radością słowo Boże, aby nie zaliczyć się do złych owiec.

III Niedziela Wielkanocna – komentarz do czytań

Dz 3,13-15.17-19 – Bóg naszych ojców wskrzesił Jezusa
1J 2,1-5a – Chrystus jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy
Łk 24,35-48 – Musiały się wypełnić zapowiedzi Pisma

            Chrześcijanin to człowiek, który podejmuje ciągle wysiłek nawracania. Nawrócić się oznacza uwierzyć bardziej w Jezusa i nieustannie kierować się ku Niemu z prośbą o odpuszczenie grzechów. Zwracają na tę kwestię uwagę św. Piotr w czytanym dziś fragmencie Dziejów Apostolskich oraz św. Jan Apostoł w swoim Liście, a także św. Łukasz, opisując zjawienie się Zmartwychwstałego w Wieczerniku. Chrystus, dzięki swojej śmierci i zmartwychwstaniu, może wybaczać nam grzechy i wstawiać się u Boga Ojca. Grzech niewiary rodzi w człowieku lęk, natomiast przyjęcie Chrystusa otwiera drogę do przebaczenia, a w konsekwencji do pokoju serca.

            Słuchając z uwagą, pozwólmy dotknąć się i przemienić dziś słowu Bożemu.